نخ بخیه

بخیه زدن در جراحی به معنای دوختن قسمتی از بافت بدن است که به وسیله ی نخ بخیه و سر سوزن های مخصوص انجام می شود. نخ بخیه که امروزه یکی از پر کاربرد ترین تجهیزات پزشکی می باشد در انواع مختلفی طبقه بندی می شود.

دسته بندی های انواع نخ بخیه
طبقه بندی های مختلف نخ بخیه عبارتند از:

قابل جذب یا غیر قابل جذب بودن
مونوفیلامنت یا مولتی فیلامنت
طبیعی یا مصنوعی بودن
مهم ترین طبقه بندی آن ها، دسته ی اول یعنی قابل جذب یا غیر قابل جذب بودن می باشد.

نخ های قابل جذب شامل موارد زیر می باشند:

کاتگوت
کرومیک
ویکریل و دگزان
ماکسون و PDS
نخ های غیر قابل جذب نیز عبارتند از:

نایلون
سیلک
نخ های فولادی ضد زنگ یا نخ های سیمی
کاتگوت که یکی از انواع نخ های قابل جذب است به دو نوع کاتگوت ساده و کاتگوت کرومیک تقسیم بندی می شود. نخ کاتگوت از کلاژن بافت زیر مخاط روده ی گوسفند و یا بافت سروزی روده ی گاو به دست می آید. این نوع از نخ ها در ضخامت های بین ۳ تا ۷/۰ ساخته می شوند که در بدن باقی نمانده و به وسیله ی آنزیم های بدن جذب می شوند.

نخ های مونوفیلامنت یا مولتی فیلامنت
نخ های مونوفیلامنت در واقع نخ های تک رشته ای و نخ های مولتی فیلامنت، نخ های چند رشته ای هستند که در قدرت انعطاف متفاوت می باشند. نخ های تک رشته ای نسبت به نخ های چند رشته ای منعطف تر بوده و به راحتی می توان آن ها را گره زد. علاوه بر این دقت در نخ های تک رشته ای بیشتر بوده و ظرافت عمل در آن ها بالاتر است.

همچنین سطوح صاف و صیقلی نخ های تک رشته ای سبب می شود تا در هنگام عبور از بافت، آسیب کمتری به محل وارد کرده و امکان پارگی بافت را در حین جراحی کاهش دهند. نخ جراحی تک رشته ای معمولا در جراحی های قلب، اعصاب و چشم کاربرد داشته و از اهمیت زیادی برخوردار است.